Yaşamak veya hayat dediğimiz, bir olumsuzluklar bütününe dahil olup mutlu olmaya çalışmak sanki. Bir su birikintisinde çırpınıp duran bir böcek gibi. İyi ya da kötü hepimiz gece o yatağa girince, beynimizde kendimizle savaşıyoruz. Ve çelişkilerimizi bir düşman belleyip onları yok ediyoruz, işleri yoluna koyduğumuzu zannediyoruz. Kendimize yakından bakmaya korkuyoruz. Sanki herkes bunu istemeyerek, sırf o yaşam denilen olumsuzluklar ve zorunluluklar bütününde var olabilmek adına yapıyor.
İnsanlar olarak, insanca yaşamak, daha gerçek olmak, daha masum, daha çetrefilli olmak...
Bu kadar kof, bu kadar yüzeysel olmamak...
Vahşi olarak yaşamaya devam ediyoruz ve kaybediyoruz !
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder